Pod wczorajszym zdjęciem Kazik zapytała, gdzie znalazłam taki piękny dach.
Zaraz wyjaśnię.

W ostatni weekend miałam przyjemność oglądać inscenizację pt. Emigracja z Klępska do Australii.
Nie będę rozpisywać się o genezie tego przedsięwzięcia, bo spragnieni informacji zerkną sobie tutaj.
A ja skupię się na jednym z miejsc odgrywania inscenizacji: skansenie w Ochli pod Zieloną Góra.

Odwiedzałam to miejsce wielokrotnie podczas różnych imprez tematycznych. Nigdy jednak nie poczułam klimatu dawnej wsi tak wyraźnie, jak w ostatnią niedzielę.
Uczestnicy inscenizacji mieli zaprezentować przygotowania mieszkańców Klępska do wyjazdu w 1838 roku.
Czy im się udało?

Wejście do skansenu zdobiła tablica informacyjna (Klemzig to nazwa przedwojenna).

Przed chatami znajdowały się rekwizyty, których zwykle się nie uświadczy.
Na przykład dojrzałe, apetyczne jagody...

Suszyło się pranie, przypięte drewnianymi klamerkami.

Obok stała nieopróżniona jeszcze balia.

Wyjątkowo można było wszystkiego dotknąć.
I wejść tam, gdzie zazwyczaj nie wolno.

Z czego skrupulatnie korzystałam!

Nie oparłam się też pokusie dotknięcia chlebków. Świeżo wypieczone w piecu pod ścianą!

Zobaczyłam też dawne zajęcia domowe.
Na przykład plecenie sznurka.

I prasowanie żelazkiem na duszę.

I jeszcze wyplatanie koszyków, rzeźbienie misek, mielenie zboża na mąkę, wypiekanie podpłomyków...
Oraz zabawy dzieci pod czujnym okiem.

Gdyby nie inni zwiedzający, czułabym się jak cofnięta w czasie.
Świetne doświadczenie.
Nasuwa mi się tylko jedno pytanie - czemu nie częściej?
Dlaczego na co dzień nie może być tak, jak w skansenie na wyspie Bornholm, gdzie takie "zwykłe" czynności można podpatrywać podczas rutynowego zwiedzania.
Nie tylko przy okazji inscenizacji.
I chyba znam odpowiedź. Pieniądze.
Szkoda.

A odpowiadając na pytanie Kazika - koniki upolowałam właśnie w Ochli.